Ogólnopolskie Zjazdy Osób Jąkających się

Relacja z Ogólnopolskiego Zjazdu Osób Jąkających się w Katowicach

Isad_ribbon19 października – 1 dzień

Pierwsi uczestnicy zjazdu kwaterowali się w hotelu AWF Katowicach od godziny 10,00. Wieczorem po kolacji  Zjazd rozpoczął się od zajęć integracyjnych. Poprowadzili je członkowie katowickiego klubu „J” z Kasią Ploch. Po integracji rozpoczęły się „Nocnych Jotów Rozmowy”. Rozpoczął je Antoni Kakareko. Zaproponował nam, aby tematem dyskusji było „Kształtowanie zaufania do samego siebie w kontekście dobrego i aktywnego spełniania się w życiu.” W trakcie rozmów pojawiło się wiele ciekawych tematów. Jeden z nich dotyczył tego czym jest akceptacja jąkania i jaką to pełni rolę we własnej „auterapii”. Łukasz Kowalczyk zaproponował, aby na  Zjazdy Osób Jąkających się zapraszać również rodziców dzieci jąkających, dla których informacje na temat przypadłości ich pociech są nieocenione. Rozmowy ciągnęły się do późnych godzinach, a po nich miała miejsce nieoficjalna część integracji.

20 października – 2 dzien
Tego dnia miała miejsce Ogólnopolska Konferencja Naukowa „Świat który rozumie jąkanie”. Jej współorganizatorem było Ogólnopolskie Stowarzyszenie Osób Jąkających się ‘’Ostoja”.

Po uroczystym powitaniu uczestników dr Mieczysław Chęciek z WSETiNS w Kielcach i  SCTJ w Wodzisławiu Śląskim przedstawił referat dotyczący wspierającej roli rodziny w procesie terepeutycznym osób z dysfluencją mowy. Oparł się w nim na  badaniach ankietowych. Uczestnicy badań min. rodzice dzieci jąkających się i dorośli stwierdzili, że najlepszą terapią ich zdaniem  jest  terapia grupowa i kompleksowa, opierająca się na różnorodnym technikach terapeutycznych. Podkreślali także rolę zaangażowania się w terapię rodzin i  bliskich osób pacjenta.
Dr Katarzyna Węsierska z Instytutu Języka Polskiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach w trakcie swojego wystąpienia skupiła się na środowiskowym wsparciu dziecka jąkającego się -w przedszkolu i szkole. Przedstawiła min. sposoby pracy nauczyciela z dzieckiem jąkającym się.
Mgr Róża Sobocińska z Podyplomowe Studium Logopedycznego UMK w Toruniu przedstawia referat „Akceptacja dziecka z jąkaniem, a postępy w terapii” przygotowanym na podstawie własnych doświadczeń w grupowej terapii osób jąkających się. Róża Sobocińska na początku postawiła interesujące pytanie. O kim mówimy? O osobie jąkającej. Czy o osobie z jąkaniem? Na podobny dylemat zwróciła uwagę dr Minczakiewicz pisząc o osobach z niepełnosprawnością. Osoba ślepa, czy mająca problemy z widzeniem? Stosowane nazewnictwo jest istotne ponieważ może się wiązać z etykietowaniem osoby, którą opisujemy.
W terapii jąkania Róża Sobocińska proponuje aby skupić się na czterech aspektach ( fragmenty wystąpienia z konferencji w Katowicach):
•  pracy z rodzicem
•  pracy z dzieckiem
• pracy w grupie rówieśniczej
•  pracy z rodzicami i dziećmi
Bardzo ważna w terapii jest akceptacja:
• dziecka z jąkaniem
• jąkania u dziecka
• akceptacji sytuacji, jaka zaistniała w danym momencie w rodzinie
• akceptacji jąkania jako sposobu mówienia dziecka

Pomóc temu mogą proste zalecenia:
• nie ukrywać dziecka – nie mówić za niego przy obcych osobach, nie ukrywać jego zacinania przed nauczycielem, nie bronić go przed publicznymi wystąpieniami,
• nie śledzić u dziecka jąkania – nie wskazywać jąkania jako winowajcę wielu niepowodzeń dziecka
• kochać dziecko, nagradzać i karać – traktować tak, aby czuło się dobrze

W wychowaniu 40% poświęcić na przyglądanie się dziecku, 40% na słuchanie go, 15% na pytanie, 5% na pouczanie.
Mgr Elżbieta Bijak  ze Szkoły Podstawowej nr 3 z Oddziałami Integracyjnymi w Mikołowie i SCTJ w Wodzisławiu Śl.  wygłosiła wystąpienie „O tym, co pod wodą – logofobia, czyli patologiczny lęk przed mówieniem”.  Jąkanie można porównać do góry lodowej, w której część widoczna to jąkanie słyszalne, a część ukryta to logofobia ( lęk przed mówieniem). Opisaniu logofobii były poświęcone badania, które Mgr Elżbieta Bijak  przedstawiła uczestnikom konferencji.

Zdzisław Gładosz  – prezes Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Osób Jąkających się „OSTOJA” w Lublinie w swoim wystąpieniu  skupił się na  roli grup samopomocy dla osób jąkających się.  „Ciężko jest czasem zrozumieć osobę jąkającą się, wie każdy kto kiedyś z taką osobą rozmawiał. Trudność nie dotyczy jednak tylko sposobu mówienia, ale również szeregu zachowań, decyzji i działań, które taka osoba podejmuje w swoim życiu. Utarte stereotypy mają niewiele wspólnego z ogromem problemów, jakim musi ona stawić czoła. Chciałbym powiedzieć dzisiaj o tym, jaka rolę w życiu osoby jąkającej mogą odegrać grupy samopomocy, potocznie nazywane, klubami J”.
Maciej Paszkowski student Uniwersytetu Łódzkiego przedstawił referat – „Jąkający się w teatrze życia codziennego – próba ujęcia problemu jąkania w kontekście społecznym”. Skupił się w nim na ukazaniu problemu jąkania w ujęciu socjologicznym w „dramatrugicznej koncepcji Ervinga Goffmana – przedstawiciela interakcjonizmu symbolicznego.”

Mgr  Katarzyna Ploch z klubu J w Katowicach wprowadziła uczestników konferencji w tematykę Światowego Dnia Osób Jąkających się, 22 października– ( fragmenty prezentacji International Stuttering Awareness Day (ISAD). Hasłem tegorocznym było słowa „Mam głos i coś do powiedzenia”.
Światowy Dzień Osób Jąkających się:

• Został ustanowiony w lipcu 1998 roku podczas V Światowego Kongresu Osób Jąkających się w Johannesburgu w RPA. Przyjęto, że święto to będzie obchodzone 22 października każdego roku. W tym roku to już 15 edycja tegoż dnia.
ISAD został zorganizowany przez 4 stowarzyszenia:

• ISA – Światowe Stowarzyszenie Osób Jąkających się (International Stuttering Association)
• IFA – Światowe Stowarzyszenie Płynności Mówienia (International Fluency Association)
• ELSA – Europejską Ligę Związkow Jakających się (The European Leaguae of Stuttering Association)
• ASHA – Amerykańskie Stowarzyszenie Mowa-Język-Słuch (American Speech-Language-Hearing Association)

Formy obchodów ISAD:
• akcje ulotkowe propagujące problematykę jąkania w społeczeństwie
• kampanie medialne – publikacje w prasie, audycje w mediach (radiu, telewizji)
• Ogólnopolskie Zjazdy Osób Jąkających się
• spotkania i konferencje dotyczące problematyki jąkania
• dyżury telefoniczne specjalistów udzielających się w klubach „J”
Cel:

• Podniesienie świadomości społecznej w dziedzinie jąkania
• Zwrócenie uwagi społeczeństwa na skalę problemu

Ostatnim punktem konferencji były warsztaty z udziałem obecnych na sali osób jąkających się.
Wieczorem o 20,00 rozpoczął się tradycyjny „Bal Balbuta’. Tegoroczny Zjazd był szczególny, ponieważ liczbie uczestników dorównywała liczba uczestniczek. To sprawiało, że tuż po rozpoczęciu balu na parkiecie pojawiły się pierwsze tańczące pary. W tle eteru leciały kawałki muzyczne – te najnowsze i te z lat młodości naszych rodziców min.  „Prawy do lewego”, „Jollka, Jolka”, „Barcelona” zespołu Pecetrus i inne”. Bal przeciągnął się  do późnych godzin nocnych, a po nim miała miejsce nieoficjalna część integracji.
21 października – 3 dzień

Po porannym śniadaniu o 8,00, na którym punktualnie stawili się, co bardziej wytrwali uczestnicy zjazdu ( dołączyły też później do nich pozostałe osoby:),  o 9,00 rozpoczęły się warsztaty prowadzone przez kadrę terapeutów: mgr Różę Sobocińską, mgr Lucynę Jankowską-Szafarską, mgr Błażeja Derwieckiego,  mgr Katarzynę Ploch i mgr Łukasza Kowalczyka. Warsztaty były podzielone tematycznie i każdy z uczestników mógł wybrać to co go najbardziej interesuje.
Ostatnim akcentem zjazdu był „mikrofon dla wszystkich”. Pożegnalne rozmowy toczyliśmy przy smacznym obiedzie. Na sali padło wiele podziękowań dla organizatorów zjazdu: Katarzyny Ploch, członków klubu J w Katowicach, prezesa Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Osób Jąkających się „OSTOJA” Zdzisława Gładosza.  Na osłodę pożegnań Bogusław Pietrus zapowiedział, że za rok spotkamy się na Ogólnopolskim Zjeździe Osób Jąkających się w Krakowie. Do zobaczenia:)
Interesujące linki z konferencji i uczestników zjazdu:
www.stutteringhelp.org – polski przekład
Audycja w Radiu Katowice
Film –  „Wait, Wait I’m not finished yet…”  („Film: Wait, Wait I’m not finished yet…, został przygotowany przez specjalistów z the Michael Palin Centre for Stammering Children, (więcej informacji: www.stammeringcentre.org). Dzięki staraniom pracowników Instytutu Języka Polskiego Uniwersytetu Śląskiego, za zgodą twórców – a także sponsora – Ministerstwa Edukacji Anglii – materiał jest dostępny dla polskich odbiorców.”)

Grzegorz Chmielewski

Dodaj komentarz