Artykuły Inne

22 października 2005 – VIII ŚWIATOWY DZIEŃ OSÓB JĄKAJĄCYCH SIĘ

Isad_ribbonOsoby jąkające się też mają swój dzień w kalendarzu . Został on ustanowiony na Światowym Kongresie Osób Jąkających się w 1998 roku.Sam ten fakt wskazuje na to, że jąkanie jest nie tylko indywidualną przypadłością, lecz także problemem społecznym. Szacuje się, że jąka się około 1% społeczeństwa (w tym ok. 5% dzieci). Od 1995 roku istnieje Międzynarodowe Stowarzyszenie Jąkających się (www.stutterisa.org). Jego dewiza to: świat rozumiejący jąkających się – „A world that understands Stuttering”.
Początkiem zrozumienia jąkania jest dostrzeżenie jego złożoności. Objawia się ono jako powtarzanie części wymawianych słów, zdań, przeciąganie dźwięków mowy lub też blokada, które utrudnia wypowiadanie się, a jest spowodowane zbyt dużym napięciem mięśniowym. Pojawiają się także różne wtrącenia, słowa „wytrychy”, mające pomóc przezwyciężyć tzw. blok. Jest to tylko zewnętrzna strona jąkania. Zaburzenie to ma duży wpływ na psychikę osoby jąkającej się. Może wystąpić np.: lęk przed mówieniem.
Przyczyny omawianej dysfunkcji są złożone i nie do końca jeszcze zbadane. Mogą one być wrodzone lub nabyte. Według różnych hipotez mają charakter czysto neurologiczny, psychologiczno rozwojowy, a nawet genetyczny (jeśli chodzi o pewne predyspozycje). Z pewnością może ono „przejść” na dziecko, które styka się z osobą jąkającą się. Z drugiej strony dzieci łatwiej niż dorośli wyzbywają się balbutyzmu, rzecz jasna przy szybko rozpoczętej i ciągłej terapii. Nie wolno ganić jąkającego się dziecka za sposób w jaki mówi – to tylko pogarsza sprawę.

Wyleczenie jąkania jest możliwe, wymaga jednak współpracy z terapeutami (wybór terapii to sprawa indywidualna) oraz samodzielnej pracy i samodyscypliny. Osoba jąkająca się powinna starać się funkcjonować jak osoba mówiąca płynnie– ma to kluczowy charakter. Ważna jest też postawa innych osób – płynnie mówiących. Wskazana jest cierpliwość, a niewskazane wyręczanie w mówieniu. Jąkanie nie wpływa na kontakty z innymi ludźmi, ani samo z siebie raczej nie powinno wpływać na osobiste plany na życie. Jąka się lub jąkało wiele znanych osób (zob.: Wikipedia, the free encyclopedia; en.wikipedia.org/wiki/List_of_stutterers).

Obecnie w Polsce oferuje się coraz więcej sposobów terapii, w większych miastach istnieją grupy samopomocy – tzw.: Kluby „J”. W Lublinie ma swoją siedzibę Ogólnopolskie Stowarzyszenie Osób Jąkających się (OSTOJA), przy którym również działa grupa samopomocy. Sami jąkający się poprzez różne, bardziej lub mniej zinstytucjonalizowane formy aktywności, starają się współdziałać ze sobą. W ciągu ostatnich lat organizowano ogólnopolskie zjazdy szkoleniowe i turnusy rehabilitacyjne dla osób jąkających się. Są to często, szczególnie na szczeblu lokalnym, inicjatywy oddolne, napędzane samym tylko zapałem zainteresowanych, którzy robią to społecznie, jednocześnie pracując zawodowo.

Miłosz

Dodaj komentarz